Hoe komt het dat je tijden geen aandacht schenkt aan een bepaald geluid, terwijl dan ineens uit het niets datzelfde geluid je iets kan vertellen. Dat overkwam mij in de kantine waar regelmatig plastic stoelen schrapen over een betonnen vloer. Bij iedere beweging die je op zo’n stoel maakt hoor je een snerpend of raspend geluid. Vaak kort maar soms ook langgerekt, afhankelijk van het gedrag van de persoon die op de stoel zit. Door al het gezoem van pratende mensen heen hoorde ik die piepende en krassende geluidjes van de stoelen. Die geluidjes namen in mijn beleving al gauw meer ruimte in dan de rest van de omgevingsgeluiden. Al luisterend werd ik mij bewust van een enorm gevarieerd scala aan gegrom, gepiep, gekras en gezucht dat om de zoveel tijd van zich liet horen. Hele eigenaardige geluiden die op elkaar leken te reageren. Zachte, zingende, klagende, hoestende, boze, woeste, brutale ongegeneerde geluiden. Waar was ik al die tijd?

Nadat ik boodschappen had gedaan, was ik even op de bank gaan zitten om de krant te lezen. Al gauw werd mijn aandacht afgeleid door een klein schokkend, bijna zuchtend geluid. Dan was het weer stil, en dan zo opeens was het er weer. Dat geluidje kwam steeds terug. Waar kwam dat toch vandaan? Wat kon dat zijn, iets dat zomaar ineens in mijn huis geluid maakt? Ik vind dat vreemd. En ook leuk tegelijk. Ik ga op zoek en dan zie ik daar mijn boodschappentas geleund tegen het keukenkastje. Nee, het is niet alleen leunen, het is ook kreunen. De tas kreunt, ja echt. De tas kreunt terwijl zij heel langzaam onderuit zakt. De tas beweegt, de tas laat een eigenschap van zichzelf zien. De tas laat zien dat zij in elkaar kan zakken. Deze tas wil eventjes geen tas meer zijn, maar zij is moe van al dat gesjouw en dat laat zij zien. Alles om mij heen vergetend sta ik daar minutenlang naar dit tafereel te kijken. Het beeld is ook zo nieuw voor mij. Uiteindelijk ligt de tas in elkaar gevouwen op de grond. Heel af en toe maakt zij nog een kleine schokkerige beweging.

Laatst liep ik snel een keukentje binnen om even wat ranja te maken. Toen ik daar het afwasteiltje leeg goot in de gootsteen bleef het water zo door kolken. Waarom stierf het geluid niet weg? Zat er lucht in de afvoer? Ik hoorde eigenzinnige tob-tob-tob geluiden, niet zozeer in een bepaald ritme, maar zomaar willekeurig. Dit was een geluidje dat met hoorbaar plezier allerlei ritmes zat te vertolken. Ik had opeens niet meer zo’n haast. Geboeid stond ik daar minuten lang naar die verrassende geluiden te luisteren. En het hield maar niet op. Die gootsteen liet mij iets heel moois horen.
Tob-Tob-Tob—–Tob